Een oordeel over oordelen

with Geen reacties

Taal is heerlijk. Spelen met woorden ook. Maar woorden zijn ook gevaarlijk. Het woord ‘oordelen’ bijvoorbeeld heeft zoveel verschillende betekenissen dat alleen al de titel van dit artikel  honderd interpretaties mogelijk maakt. En zo kan ik al honderd keer verkeerd begrepen worden voor iemand ook maar één zin van mijn artikel heeft gelezen. Zo ga ik nu schrijven en dus zeggen wat ik wil beschouwen, wat ik er over denk, wat ik meen, hoe ik situaties keur… in verband met het woord ‘oordelen’.  In mijn oordeel over ‘oordelen’ ga ik niet rechtspreken of vonnissen, niets beslissen maar misschien wel iets stellen en besluiten. Wel goed rekenen en volgens mij waar achten of niet, vermoeden, veronderstellen, aanduiden en benoemen. En ik laat de rest aan het aan het oordeel van de lezer over.. Eerst en vooral: zonder oordeel of mening zijn we een speelbal van onszelf en de buitenwereld. Dan zijn we bomen zonder wortels. Onze positie bepalen is gezond. Die mag echter niet rigide worden.

Zo gaat het ook in het echte leven. Mensen denken dat ze iemand kennen en veroordelen die persoon ook vaak als die niet past in zijn/haar eigen ideale plaatje – lees eigen perceptie. Maar is dat echt kennen? Klopt die perceptie en dat plaatje wel? Geloven we snel wat iemand zegt of schrijft? Misschien is het enkel een mooi versierd woordenmasker dat de persoon gebruikt om zijn imago in stand te houden? Ervaring leert dat niet elk mens is zoals wij zelf zijn. We mogen niet de fout maken te denken dat de perceptie van een ander ook de onze is, bijvoorbeeld dat een ander ook meent wat hij/zij zegt wanneer we daar zelf een erezaak van maken. Omgekeerd mogen we ook niet besluiten dat iemand het verkeerd met ons voorheeft wanneer we een woord of actie als niet prettig ervaren. We hebben allemaal onze eigen maatstaven in het leven en soms is het nuttig om ze aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Niet enkel kijken we allemaal anders, we hebben ook allemaal onze eigen intenties en zo lang we de werkelijke intentie en de behoefte van de ander niet kennen kunnen we niet inschatten hoe die persoon is. Soms gebeurt het dat iemand die op het eerste gezicht afstandelijk en onsympathiek lijkt, bij nadere kennismaking een heel warme en open persoonlijkheid ontplooit. Of omgekeerd: ik hoorde een vrouw vertellen over de charmante lieve man die zich in zijn huwelijk ontpopte tot gruwelijke narcist. Zo ook heeft iedereen wel een eigen mening over een gebeuren en vaak is die mening ook negatief. Dat geeft een vals gevoel van kracht. Negativiteit die uitgezonden wordt komt ook naar ons terug. Bovendien is het beeld dat we van een ander hebben vaak gebaseerd op ons eigen zelfbeeld. de ander

 

Veel van onze intenties en percepties zijn gebaseerd op oude, soms onbewuste angsten. We zijn bang om verlaten te worden of in de steek gelaten te worden en willen ons daarom niet verbinden. Of misschien gaan we daarom net claimen? De grootsprakerige tiran heeft meestal een heel klein hartje en verbergt zijn angst achter zijn hoge borst vanwaaruit hij zijn onderdanige slaafjes de baas kan zijn. Beiden zijn zichzelf niet. Weinig durven zeggen of altijd maar aan het woord willen zijn, tonen de twee uitersten van de eigen waarheid niet durven uiten. Illusies koesteren en enkel maar willen zien of horen wat we willen horen zijn uitingen van angst voor de realiteit. In al deze gevallen zijn we niet verbonden met onszelf en niet met het grote geheel. Hoe kunnen we dan een ander werkelijk kennen?

perception

Met twee bedenkingen zou ik willen eindigen. De eerste is een eeuwenoude wijsheid die meer dan ooit actueel is: ken uzelf. Daar begint alle wijsheid. Zo lang we niet stilstaan bij onze eigen intenties en percepties zullen we onszelf nooit kennen en ook geen empathie en mededogen naar anderen kunnen ontwikkelen. Zijn we van harte betrokken bij onszelf en de andere of gebruiken we een ander voor onze zelfzuchtige doeleinden, vanuit een of andere angst? Zijn onze intenties, woorden, daden en meningen gebaseerd op liefde?

Tenslotte zou ik graag het belang belichten van veerkracht. Laten we soepel zijn, laten we in mededogen naar onszelf kijken en angstige harde kanten in liefde omarmen zodat ze kunnen smelten. Laat ons meer ons eigen licht zien zodat we ook oog hebben voor het licht in de ander. Want waar liefde en zachtheid ontbreekt is alles dood.

 

water aanraken Tao Te Tjing – tekst 76

Zacht en week.
Mensen, bij hun geboorte zijn ze week en zacht.
Mensen, bij hun dood zijn ze stram en broos.
Alles wat leeft is zacht en soepel, zelfs het gras en de bomen.
Wat dood is, verdort en droogt uit.
Daarom, het onbuigzame en het harde brengen ons de dood.
Het zachte en het soepele zijn metgezellen van het leven.
Daarom zal een sterk leger niet winnen.
Een boom die niet buigt, zal breken.
Sterk en onbuigzaam zijn de mindere van zacht en soepel.

Wou jij graag meer weten over de kracht van liefde en ervaren hoe je dat kan verwezenlijken? Kom dan naar een van de presentaties http://www.goedele-vercnocke.com/agenda

Leave a Reply