Liefde is (g)een keuze

with Geen reacties

Het masker der ontmaskering

Daar sta je dan, je was wel bereid je masker af te doen.. en nu? Naakt en kwetsbaar heb je durven kijken naar je eigen pijn, de plekken in jezelf waar de liefde niet mocht stromen,  waar je weerstand in de mooie flow creëerde. Zo boeiend vond je het want hier en daar was er een pakkend stuk herkenning.   Maar ineens  krijg je weer een nare opmerking of ontmoet je iemand die jou niet respecteert of brutaal wegduwt, niet luistert of over je heen kijkt…

Het lijkt niet te werken. ‘Dan maar snel weer in de veilige cocon’, denk je misschien. Weg van de pijn met een wijzende vinger naar diegene die jou dat aandoet. Het masker weer netjes op want het is te moeilijk zonder. En het boek ‘Liefde ontmaskert’ ergens op de boekenplank. Om misschien nooit meer op te pakken.

Allemaal mooie woorden, over die liefde en maskers afdoen. Hoe komt het toch dat mensen hardnekkig achter geluk en liefde aanlopen, terwijl die steeds harder schijnen weg te rennen? Wat is het wat mensen in hun pijn gevangen houdt? Wat maakt verandering zo moeilijk?  

Energie

Zo lang de energetische mens niet erkend wordt, zo lang men gelooft dat enkel de zichtbare en tastbare  wereld bestaat, zijn we met 5% van de werkelijkheid bezig, de oppervlakte. Wat een blinde vlek! Alles wat zich in de wereld afspeelt gebeurt vooral via onzichtbare draden die ervoor zorgen dat gebeurtenissen nu eenmaal plaatsvinden, kwalen zich ontwikkelen, mensen elkaar ontmoeten en… transformatie zich aandient.  Synchroniciteit en symboliek zijn de bakens die ons de ogen kunnen openen, als we er maar attent op zijn, er naar durven kijken en er naar luisteren. Mensen en gebeurtenissen op ons pad zijn onze boodschappers. En onze spiegels. Het leven leert ons wat er zich in ons onderbewuste en onbewuste zijn afspeelt. Liefde is geen keuze: de liefde en het licht dat ons leidt is overal aanwezig maar mensen zijn blind en doof.  

assist

Moed

Onze samenleving is een samenleving van comfort, alles moet makkelijk zijn. En liever niet teveel moeite kosten. Er is moed nodig om verder te durven kijken dan de oppervlakte.  Er is moed nodig om in onze spiegel te durven kijken. Er is moed nodig om niet alle schuld bij de ander te leggen maar om in eigen hart te kijken. Liefde is een keuze. Op elk moment en in elke situatie jezelf durven afvragen ‘ Wat zou liefde doen?’.

Kracht

Liefde is niet iets wat je krijgt of verovert, liefde is de drijvende kracht van ons mens-zijn. Ze houdt ons in leven en moedigt ons aan om een beter mens te worden. Om onszelf naar een hoger niveau te tillen. Deze uitdaging kunnen we aangaan of niet. Liefde is (g)een keuze.

Verbinding

Door het verschrikkelijk uithollende individualisme is de mens afgedwaald van zichzelf. Het is alsof een orgaan uit een lichaam een eigen leven wil leiden, er uitstapt en denkt dat het alleen wel kan bestaan. Otto Scharmer spreekt van ‘de-sensing’ en ‘ab-sensing’ (het vastzitten in zichzelf) tegenover het ‘sensing’ en ‘presensing’ (het aanwezig zijn met open hart). Individualisme lijkt op een beweging alsof een onderdeel van de natuur zou kunnen overleven zonder haar omgeving. Wij zijn verbonden met alles en iedereen en voorbij de schijnbare grenzen van ons lichaam strekt zich de wereld van de eenheid uit. Wat je aan jezelf doet doe je ook aan een ander. Zoek het niet buiten jezelf, want de wereld, het hele universum is in jou.  “Het is als het zoveelste boek over leiderschap lezen en de leider niet in jezelf willen ontdekken” zegt Dominique Haijtema.  Verbinding met jezelf maken, de liefde in jezelf voelen stromen,  is de voorwaarde voor geluk en gezondheid van mens en aarde.

water aanraken

“We kunnen geen niveau van transformatie in de wereld verlangen dat we niet in onze eigen levens kunnen creëren..” schrijft Jennifer Hoffman.  Liefde en een betere samenleving begin in ons hart. En laat ons daarvoor kiezen, elk moment.

Gedicht van mijn broer Rombout:

VERBINDING

“En mocht hier niet de leegte  zijn die ons verbindt,

waartoe dan dienen deze deuren, deze muren

waartussen wij verblijven, drinken, samen dansen ?

En mocht hier niet de stilte zijn die ons verbindt

waarin ons spreken ruimte vindt, hoe kunnen wij

elkaar begrijpen ? 

En mocht hier niet de weerklank

zijn die ons verbindt, die wij ontvangen waarheen

dan dragen onze zinnen ? 

En mocht hier niet jouw

lichaam zijn dat met het mijne zich verbindt, dat

samenvloeit in deze stroom hoe kunnen wij dan

voortbewegen ?

Het is de schakel die de ketting maakt

het stilstaan dat beweging brengt het woord dat tot

geboorte leidt. 

Want mocht het niet de liefde zijn

die ons verbindt wat is het dan..”

Leave a Reply